Lieve allemaal,

Na een prachtig eerste weekend in september zagen we elkaar weer afgelopen vrijdag. Waar het eerste weekend in het teken stond van ‘Wie vooruit wil kijken, moet kunnen terugkijken’, bleek dit een weekend vol van contact en verlangen…

Wat fijn om elkaar weer te zien! Tijdens het avondeten al uitwisselen, bijpraten, landen… En daarna weer plaatsnemen in het grote bed.

Korrie vertelt over hoe afgestemd Shakti Gawain en haar boekje Bespiegelingen in het Licht weer is op deze vrijdag 16 november. Het gaat over je innerlijke kinderen.

Dan even het hartje vasthouden… Iets delen over hoe de afgelopen tijd is geweest, misschien iets over de belofte die je hebt gemaakt aan je innerlijke meisje en/of jongetje. Passief luisteren naar elkaars belevenissen, hoe sommigen hebben uitgereikt naar elkaar, soms een traantje.

Als je iets weet, kun je het niet meer niet weten.

Een wandeling op zaterdagochtend. Bijna iedereen verzamelde voor koffie en thee en om de kleurrijke herfstkou in te gaan. Met geanimeerde gesprekken onderweg en halverwege een massagerondje onder leiding van Maartje.

In de ochtend een lesje van Korrie. Er waren hele mooie emails gestuurd. Er bleek behoefte meer te weten over de innerlijke vrouw. Op de flip-over verschenen woorden beginnend met een v. Vervolgens deed Korrie met mij een oefening voor om drie posities te onderzoeken op het matje: attached, detached en in de vrije ruimte, op je matje. ‘Een hond…?’
Na een aantal vragen mochten we het zelf gaan ervaren in tweetallen.

IMG_5695.jpg

In de middag kwamen we weer samen en was de uitnodiging als één van je innerlijke familieleden te verschijnen… Een heel groot onderzoek begon. Om de beurt koos iemand voor een innerlijke familielid en zo ontstonden er 4 groepen met innerlijke mannen, innerlijke vrouwen, innerlijke meisjes en innerlijke jongetjes… Ongelooflijk…

IMG_1829.JPG

Dankzij deze groep, omdat er al zoveel liefde voor elkaar was ontstaan in het eerste weekend, omdat we al als een familie voelden, konden we tot in de volgende dag deze grote oefening doen. Na de ervaring in je familietje, ging je ook slapen als innerlijk familielid. En werden we wakker nog steeds als innerlijke jongetje, meisje, vrouw of man… ‘Waar is onze hut?’, vroeg een smachtend jongetje.
In de ochtend konden er mooie gesprekken plaatsvinden, tijdens de wandeling en bij terugkomst: ‘Wanneer gaan we weer een oefening doen?’, ‘We zijn nog steeds bezig :-).’

Verlichting blijkt niet het eindpunt, maar het begin. Volgens A.H. Almaas is het juist het begin. Het begin van zelf verantwoordelijk zijn, licht op jezelf schijnen, je Ja tegen je Nee, wakker zijn, licht schijnen op wat je innerlijke kinderen nodig hebben. Dit wordt nog duidelijker in de deelronde van de familieleden: ze hebben elkaar nodig! Innerlijk familieberaad om zo te kunnen samenwerken. :-)
Onderaan dit verslag kun je nog rustig nalezen wat Korrie over de ervaringen van de innerlijke familieleden heeft geschreven.

 
 

Waar blijft de tijd als je je zo onderdompelt in een innerlijk familielid… Rian en Mark delen hun ervaringen, het innerlijk meisje van Roos zit op de groene bank… Een kleine opstelling volgt en daar verschijnt eerst haar oma… En toen lieve buurvrouwNel… Prachtig.

In de laatste ronde liggen nog kleine herinneringen aan dit grote onderzoek…

Wat een weekend.
Dit kon alleen, omdat we zo’n fijne groep hebben…
Het is de ruimte die ons verbindt.

Veel liefs,
Tom

Ps een aantal van deze mooie foto’s zijn van Roos en hieronder weer een prachtige tekening van haar.
Plus een filmpje van Mark!


We kunnen allebei naar een bloem kijken,
maar ik zal haar nooit zo zien als jij.
We kunnen genieten van prachtige muziek,
maar ik zal het nooit zo horen als jij.
We kunnen samen lachen , huilen, zingen, dansen, vrijen...
en altijd zal er nog ruimte tussen ons zijn.
Dit is niet iets wat ons van elkaar afscheidt,
het is de ruimte die ons verbindt.
Gedichtje uit de Soefi traditie


 
 
 
 

INNERLIJKE FAMILIE

Niets doen is ontzettend moeilijk, je weet nooit wanneer je klaar bent
Innerlijke meisjes willen zich veilig voelen onderling én in de omgeving. Ze kijken, kijken, kijken en voelen, voelen, voelen… En proberen uit hoe het allemaal het veiligst voelt. Naast wie en hoe dichtbij iemand liggen, zitten of iets verderop. En vallen door ongemakkelijke ruimtes onderling heen en kunnen dan uren rusten en kijken naar anderen… En: ‘Oh dat is leuk om te doen!’ En blijven dan in de fantasie rusten en beetje meer slapen. Ze voelen zich na een tijdje gedragen. Maar niet in beweging te krijgen ;-). Sneeuwwitje moest door een prins wakker worden gekust… Dat vinden oudere innerlijke meisjes soms een fijn vooruitzicht… Om daar op te wachten en smachten. En de tienermeisjes praten over die zaken waar de kleintjes van kunnen schrikken. Oeps… Elkaar kussen? Rode oren ;-). En de tienermeisjes praten uren over de jongens en herhalen nog maar eens hoe het volgens hen is of zou kunnen zijn. 

Autonomie en Smelten
De tijd smelt weg wanneer je in het moment in je eigen innerlijke jongetjesbubbel mag zijn, spelen, constructies bouwen, uitvinden ;). In het moment zijn, is wat het innerlijk jongetje wil en heel goed kan. Samen alleen, ondersteunen en leunen, spelend ervaringen opdoen en leren. Samensmelten en onbevangen je eigenheid behouden in autonomie. Maar wel in eigen tijd beheer… Jaha… We komen zo eten… Echt waar… Het spelletje wat we spelen is zooo spannend en bijna, nee toch nog niet, ja bijna… Gewonnen! Heerlijk.

Powervrouwen
Innerlijke vrouwen gaan in een kring zitten en praten, delen, stellen vragen. Ze weten veel en hebben tips voor elkaar. Gaan samen de diepte in en in een volwassen serieuze bubbel. Daar is geen speld meer tussen te krijgen. Iedereen met haar eigen waarheid. Bij onenigheid blijven ze discussiëren, confronteren, leren en kunnen de spanning die er is samen dragen. Wanneer je even weg bent geroepen voor iets of zelf even uit de kring stapt ..gaat de discussie gewoon door. Geen oog voor de omgeving..wel veel oog voor elkaar. Je kunt je bij terugkeer in de groep ineens een buitenstaander voelen omdat je een essentieel onderwerp hebt gemist. Hoe vind je dan weer aansluiting?

Het moederschip is steevast doorgevaren en je moet van goede huizen komen, wil je weer je plekje aan boord krijgen of kunnen innemen. Zeker wanneer er een drankje is genuttigd om het samenzijn te bestendigen. Gewetensvol, strijdbaar, vurig en vol overtuiging kunnen ze de spanning samen dragen. (De innerlijke kinderen die ondertussen ergens in de omgeving aanwezig zijn, voelen de spanning oplopen...gaan ze scheiden? Komt dit goed? Ik wil weg. Maar waar heen? Ze zien ons niet! Au.)
En wanneer praten even niet meer helpt, komt er ineens iemand met het inzicht dat alle ogen gericht zijn op een innerlijke vrouw die daardoor in haar schulp kruipt. "Wellicht helpt het om van plaats te verwisselen?" Oplossingsgericht en invoelend. Mooi dat de vrouwen daardoor weer meer ontspannen de deelronde kunnen voortzetten en op eigen kracht en intelligentie de samenkomst gaan evalueren met het benoemen van de moeilijkste en mooiste momenten. Chapeau dames!

Doeners, denkers en filosofen
Innerlijke mannen doen gewoon hun jas aan en gaan. Bereid om het avontuur tegemoet te gaan en te zien wat er op hun pad komt. Met open vizier de wereld in en een onbekende locatie binnenlopen om te zien wat daar te doen is. Ze checken even of het ook voor hen is en sluiten aan. Nodigen ook nog onbekenden uit om mee te spelen aan hun tafel op een spelmiddag. Daarna gaan ze welgemoed weer naar hun vertrouwde plek waar ze hopelijk op tijd zijn voor het avondeten. Oeps… Een uur te vroeg. Dan maar weer een spelletje uit de kast halen en de tijd doden met tja, mag dat… Ja dat mag, een spel waarin je elkaar van het bord moet vegen. Beetje hangen op een bank. Stoer op de plek van anderen gaan zitten zonder te vragen ;-) en dan samen zwijgend in het (hout)vuur kijken. Veel gepraat en gelachen en gedaan en gepraat over alles behalve zichzelf. Man man man… Toch wel vermoeiend!

 
 

P.S.

 
IMG_5696.jpg