Lieve jaargenoten,

Voor het derde weekend reisden we af naar Ubbergen.

Hoe zou het dit weekend zijn? Hoe ging jij naar Ubbergen? Was er zin? Inspiratie, behoefte? Of dacht je: raak ik uit mijn flow? Misschien ook wat spanning. Of opluchting… Eindelijk weer al die tijd voor jezelf, ruimte voor jouw onderzoek.

Wat ik zelf zo heerlijk vind is dat er voor dat allemaal ruimte is. Ruimte voor wat er in je leeft. De mooie, fijne delen. De moeilijke, pijnlijke delen. En wanneer je even het hartje mag vasthouden, kun je gaan voelen hoe het in dat moment is en komt dat waar het over gaat vaak als vanzelf naar de oppervlakte drijven.

Wat was jouw verlangen voor het weekend? En hoe ontwikkelde zich dat in het weekend?

Het eerste weekend stond in het teken van terugkijken en jezelf waarderen, je kwaliteiten, je innerlijke kinderen. In het tweede weekend onderzochten we ons contact en verlangen door in de huid van één van onze innerlijke familieleden te kruipen. Afgelopen weekend ging over vooruitkijken en kijken wat je nodig hebt. En begon met “de zin van het leven”…

‘s Ochtends een heerlijke wandeling of juist nog even blijven liggen. Of bij Korrie blijven en een praatje maken, misschien iets bespreken en onderzoeken. Wat hebben we toch geweldige methodes om te ervaren hoe het nu is. Steeds weer nu. Het hartje vasthouden in het grote bed, een inquiry, een kaartje trekken. Of door een vraag in te brengen voorafgaand aan het weekend. Judith en Rian brachten twee prachtige onderzoeken in… Verwonderd weer hoe een opstelling werkt. Zo afgestemd hoe Marlies en Korrie dit begeleiden, steeds weer volgend wat er zich aandient, met uitkomsten die je niet van te voren kunt bedenken… We hoeven niet iets op te lossen, dat wat zich aandient mag gezien worden. Dat het waar mag zijn, daar gaat het veelal om.

Marieke bracht De Innerlijke Diamant van A.H. Almaas in, die zo knap heeft weten te beschrijven wat de essentie van ons werk inhoudt.

Wat is dat verlangen? Waar komt dat vandaan?

Als je werkelijk zover komt dat je dingen omtrent jezelf gaat zien, is dat erg pijnlijk. Je zegt: “O, ben ik echt zo jaloers?” of: “Ben ik echt zo afhankelijk, of zo boos?” Je vindt het niet leuk, maar iets in jou zegt: “Ik wil dit voelen, ik wil de onderste steen boven.” Niemand dwingt je daartoe.

Dus wat drijft je op zo’n moment? Midden in de ervaring is het niet langer de drijfveer die je meende te hebben; die motivatie is niet meer in je denken. Op de een of andere manier is het je verlangen om de waarheid te zien. De waarheid zien schijnt een vervulling op zich te zijn, het lijkt je een subtiel genoegen en blijdschap. Dus je wilt haar zien, ongeacht hoe moeilijk het is.
Uit: De Innerlijke Diamant: kenmerken van het zelf, A.H. Almaas 

Een voor mij nieuwe methode was de contact & verlangencirkel. Confronterend of misschien juist inzichtelijk om te gaan zien wanneer je zelf in de buitenste cirkel zit. Totdat je bewust wordt van je eigen verlangen. Dan wordt de beweging in de buitenste cirkel juist een kwaliteit, een vermogen. Zo fijn om het steeds weer in jezelf te zoeken: hoe kan ik in contact blijven met mijzelf en mijn eigen verlangen?

De onderste drie chakra’s laten mooi zien dat wanneer je jezelf mag zijn, je voor jezelf kiest er soms schuldgevoel opkomt, de ongemakkelijke ruimte. Of dat je in de lege ruimte terecht komt en mag wachten tot er een verlangen ontstaat… Je hebt energie en die mag je ergens op gaan richten! De bovenste chakra’s laten zien dat je naar binnen kunt gaan luisteren naar wat je verlangen is, wat je nodig hebt en dat kun je vervolgens wellicht gaan communiceren. Alleen zijn leer je in een groep!
En wanneer je voor jezelf en je eigen verlangens gaat zorgen, ga je van jezelf houden: het hartchakra in het midden. :-)

 
 

Op zondag werd weer duidelijk dat er zoveel liefde in deze groep zit. Soms raken we dan elkaars pijnlijke plekken. Die we vervolgens weer kunnen onderzoeken, om te kijken wat het blootlegt, wat het ons zegt. En weer contact maken met jezelf en je eigen behoefte.
“I am breaking up with drama.”

In het staff-kamertje kwamen tijdens de inquiries kiezeltjes in onze schoenen naar voren. Wat wringt er? Wat heeft het nodig? Dit leidde tot een stap mogen zetten in de nabije toekomst. Voor het grote bed verschenen prachtige toneelstukken. Een onderzoek over een fietstocht met een oude vriendin. Hoe ga je daarmee om? Sales op maandag leidt tot misschien wel een nieuwe visie op je eigen bedrijf! Wat heb ik nodig, als ik vanavond thuiskom? Wat mag ik communiceren? Korrie in de rol van vriendje liet zien hoe fijn duidelijkheid werd ontvangen. En ga ik morgenochtend werken? Die stap wilde niet eens gezet worden ;-).

De tijd lijkt soms even niet te bestaan tijdens het weekend. Totdat het zondagmiddag is en de innerlijke meisjes niet uit elkaar willen. Innerlijke vrouwen al aan het netwerken zijn om te terugreis te plannen. Jongetjes misschien wel weer uitkijken naar het avontuur daarbuiten. En innerlijke mannen? Die trekken hun jas aan en gaan erop uit.

In de cirkel vierden we het laatste weekend van Erna, haar groei en werden we zomaar getrakteerd op een schitterend gezang.

Vervuld. Dankbaar. Zoveel mogen leren weer.
Ik-kan-andere-dingen-weer-heel-goed. ;-)

Dank jullie wel allemaal!
Graag tot heel snel weer.

Heel veel liefs,
Tom

Ps scroll weer naar beneden voor een kleurrijke sfeerimpressie van Marc, foto’s en weer een oh zo mooie tekening van Roos. Muziek was wederom Sting met Fragile.